Organizmy żywe i wymiana energii, samoregulacja

Wszystko, co żyje na Ziemi od momentu pojawienia się życia organicznego do chwili obecnej, ewoluuje i istnieje tylko w środowisku, w którym stale występują różne pola fizyczne: grawitacyjne, promieniowanie elektromagnetyczne Słońca i innych obiektów kosmicznych, pole magnetyczne Ziemi itp. Dlatego obiekty biologiczne w subtelny sposób zależą od zmian tych pól i co więcej, nie mogą bez nich istnieć.

Ugruntowana jest opinia, że zaledwie 15-17% dziennego wydatku energetycznego organizmu człowieka pokrywane jest przez spożywaną żywność. Gdyby cała energia pochodziła do nas z pożywienia, musielibyśmy zjadać aż 40 kg pożywienia dziennie!

Energia w postaci pola dociera do człowieka z zewnątrz poprzez tzw. centra energetyczne (czakry) i biologicznie aktywne punkty na skórze – miejsca wyjścia na powierzchnię meridianów (kanałów) przewodzących energię, znane z medycyny Wschodu.

Bez wzajemnej wymiany energii i informacji pomiędzy obiektami biologicznymi a środowiskiem życie byłoby niemożliwe. Wiadomo, że wszystkie żywe komórki, w tym organizm człowieka, są źródłami oscylacji elektrycznych i magnetycznych, a im bardziej złożona jest budowa organizmu wielokomórkowego i wielotkankowego, tym większy jest zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych emitowanych i odbieranych przez ten organizm.

Badając promieniowanie obiektu biologicznego i jego postrzegane skutki pola, należy zauważyć, że energia tej wymiany ma bardzo małą intensywność i może wynosić jednostki lub dziesiątki mikrowatów na 1 cm2 w pobliżu powierzchni obiektu. Okoliczność ta utrudniała ich rejestrację (nie było tak precyzyjnych urządzeń pomiarowych). Według koncepcji fizycznych każdy obiekt biologiczny jest otwartym układem nieliniowym, który utrzymuje swoją stabilność dzięki dopływowi energii z zewnątrz, co jest warunkiem koniecznym jego istnienia jako układu niezrównoważonego.

Żywym przykładem otwartego układu nieliniowego może być zabawka - bączek, który dla utrzymania ruchu potrzebuje wielokrotnego nawijania zewnętrznego. Ze względu na brak równowagi biosystemów głównym czynnikiem generowania w nich oscylacji jest działanie zorganizowanych powiązanych procesów oscylacyjnych w różnych zakresach fal: słowa, muzyka, światło odbite od różnych obiektów, fale spinowe polaryzacji różnych roztworów i roślin itp. Stabilność niezrównoważonych biosystemów może mieć charakter jedynie dynamiczny, a margines stabilności biosystemu zależy bezpośrednio od siły procesów oscylacyjnych.

Głównym mechanizmem wspierającym procesy oscylacyjne w organizmie jest asymetria. W szczególności jest to obecność różnych optycznie aktywnych mediów ciekłych, stereoizomerów, które w procesie ewolucji wprowadziły ścisłą zasadę ich doboru. Zgodnie z tymi zasadami w organizmie człowieka i zwierząt tłuszcze i węglowodany powinny wykazywać tylko prawą stereoizomerię (czyli zdolność do odchylania wiązki światła w prawo), a aminokwasy tylko lewą stereoizomerię (odbijanie wiązki światła w lewo). Taka kombinacja stereoizomerów w organizmach żywych nazywa się zasadą czystości chiralnej i najwyraźniej jest warunkiem koniecznym wystarczającej mocy procesów oscylacyjnych, a co za tym idzie, stabilności biosystemu. Dzięki procesom oscylacyjnym i wirom informacyjnym oscylacji magnetycznych, które powstają w tym przypadku, istnieje połączenie między komórkami, narządami i układami funkcjonalnymi, które jednoczą ciało w jedną społeczność połączoną procesami rytmicznymi.

Ciało ludzkie jest głęboko samoorganizującym się i samoregulującym systemem składającym się z hierarchicznie samopodobnych struktur komórkowych, połączonych ze sobą polami fal informacyjnych, które tworzą elektromagnetyczne ramy informacyjne pojedynczego organizmu, zdolnego do samoregulacji i reagowania na podobieństwa zewnętrzne (przyczyna - zamieszkiwanie przez ludzi.