Levende organismen en energie-uitwisseling, zelfregulering

Alles wat op aarde leeft vanaf het moment van de opkomst van organisch leven tot nu toe evolueert en bestaat alleen in een omgeving waar verschillende fysieke velden voortdurend aanwezig zijn: zwaartekracht, elektromagnetische straling van de zon en andere kosmische objecten, het magnetisch veld van de aarde, enz. Daarom zijn biologische objecten op subtiele wijze afhankelijk van veranderingen in deze velden en kunnen ze bovendien niet zonder hen bestaan.

Er bestaat een goed beargumenteerde mening dat slechts 15-17% van het energieverbruik van het menselijk lichaam per dag wordt gedekt door het geconsumeerde voedsel. Als alle energie uit voedsel zou komen, zouden we tot 40 kg voedsel per dag moeten eten!

Energie in de vorm van een veld komt van buitenaf bij een persoon binnen via de zogenaamde energiecentra (chakra's) en biologisch actieve punten op de huid - plaatsen van uitgang naar het oppervlak van energiegeleidende meridianen (kanalen) bekend uit de oosterse geneeskunde.

Zonder de wederzijdse uitwisseling van energie en informatie tussen biologische objecten en de omgeving zou leven onmogelijk zijn. Het is bekend dat alle levende cellen, inclusief het menselijk lichaam, bronnen zijn van elektrische en magnetische trillingen, en hoe complexer de structuur van een meercellig en uit meerdere weefsels bestaand organisme, hoe hoger het frequentiebereik van de elektromagnetische velden die door dit organisme worden uitgezonden en waargenomen.

Bij het bestuderen van de straling van een biologisch object en de waargenomen veldeffecten ervan, wordt opgemerkt dat de energie van deze uitwisseling een zeer kleine intensiteit heeft en kan oplopen tot eenheden of tientallen microwatts per vierkante centimeter nabij het oppervlak van het object. Deze omstandigheid maakte hun registratie moeilijk (dergelijke uiterst nauwkeurige meetapparatuur bestond niet). Volgens fysische concepten is elk biologisch object een open, niet-lineair systeem dat zijn stabiliteit behoudt dankzij de input van energie van buitenaf, wat een noodzakelijke voorwaarde is voor zijn bestaan als een onevenwichtig systeem.

Een levendig voorbeeld van een open niet-lineair systeem kan speelgoed zijn: een tol, die herhaaldelijk van buitenaf moet worden opgewonden om zijn beweging te behouden. Vanwege de onbalans van biosystemen is de belangrijkste factor voor het genereren van oscillaties daarin de actie van georganiseerd verbonden oscillerende processen in verschillende golfbereiken: woorden, muziek, gereflecteerd licht van verschillende objecten, spingolven van polarisatie van verschillende oplossingen en planten, enz. De stabiliteit van ongebalanceerde biosystemen kan alleen dynamisch zijn, en de stabiliteitsmarge van het biosysteem hangt rechtstreeks af van de kracht van oscillerende processen.

Het belangrijkste mechanisme dat oscillerende processen in het lichaam ondersteunt, is asymmetrie. In het bijzonder is het de aanwezigheid van verschillende optisch actieve vloeibare media, stereo-isomeren, die in het evolutieproces een strikte regel voor hun selectie hebben geïmplementeerd. Volgens deze regels zouden vetten en koolhydraten in het lichaam van mensen en dieren alleen de juiste stereo-isomerie moeten hebben (dat wil zeggen het vermogen om een ​​lichtstraal naar rechts af te buigen), en aminozuren - alleen de linker stereo-isomerie (een lichtstraal naar links afbuigen). Een dergelijke combinatie van stereo-isomeren in levende organismen wordt de regel van chirale zuiverheid genoemd, en is blijkbaar een noodzakelijke voorwaarde voor de voldoende kracht van oscillerende processen en dienovereenkomstig voor de stabiliteit van het biosysteem. Dankzij de oscillerende processen en de magnetische oscillaties van de informatievortex die in dit geval ontstaan, is er een verbinding tussen cellen, organen en functionele systemen die het lichaam verenigen in één enkele gemeenschap die verbonden is door ritmische processen.

Het menselijk lichaam is een diep zelforganiserend en zelfregulerend systeem dat bestaat uit hiërarchisch zelfgelijkende cellulaire structuren, onderling verbonden door informatiegolfvelden die een elektromagnetisch informatieraamwerk vormen van een enkel organisme, in staat tot zelfregulatie en reactie op externe soortgelijke (reden - menselijke bewoning.