Organizmy żywe i wymiana energii, samoregulacja

Całe życie na Ziemi od momentu pojawienia się życia organicznego do chwili obecnej ewoluuje i istnieje tylko w środowisku, w którym stale występują różne pola fizyczne: grawitacyjne, promieniowanie elektromagnetyczne Słońca i innych obiektów kosmicznych, pole magnetyczne Ziemi itp. Dlatego obiekty biologiczne są cienkie i zależą od zmian tych pól, a ponadto nie mogą bez nich istnieć.

Istnieje uzasadniona opinia, że dzienne koszty energetyczne organizmu człowieka jedynie w 15-17% pokrywane są przez spożywaną żywność. Gdyby cała nasza energia pochodziła z pożywienia, musielibyśmy zjadać aż 40 kg jedzenia dziennie!

Energia w postaci pola dociera do człowieka z zewnątrz, poprzez tzw. centra energetyczne (czakry) i biologicznie aktywne punkty na skórze – miejsca, gdzie wychodzą na powierzchnię meridiany (kanały) przewodzące energię, znane z medycyny Wschodu.

Bez wzajemnej wymiany energii i informacji pomiędzy obiektami biologicznymi a środowiskiem życie byłoby niemożliwe. Wiadomo, że wszystkie żywe komórki, w tym organizm człowieka, są źródłami drgań elektrycznych i magnetycznych, a im bardziej złożona jest budowa organizmu wielokomórkowego i wielotkankowego, tym wyższe jest widmo częstotliwości pól elektromagnetycznych emitowanych i odbieranych przez ten organizm.

Badając promieniowanie obiektu biologicznego i postrzegane przez niego efekty polowe, zauważono, że energia tej wymiany jest bardzo mała i może wynosić od kilku do kilkudziesięciu mikrowatów na 1 cm2 w pobliżu powierzchni obiektu. Okoliczność ta utrudniała ich rejestrację (nie było tak precyzyjnych urządzeń pomiarowych). Każdy obiekt biologiczny jest według koncepcji fizycznych otwartym układem nieliniowym, który utrzymuje swoją stabilność dzięki dopływowi energii z zewnątrz, co jest warunkiem koniecznym jego istnienia jako układu nierównowagowego.

Dobrym przykładem otwartego układu nieliniowego może być najlepsza zabawka, która wymaga wielokrotnego zewnętrznego skręcania, aby utrzymać swój ruch. Ze względu na brak równowagi biosystemów, głównym czynnikiem generującym w nich oscylacje jest działanie zorganizowanych procesów oscylacyjnych w różnych zakresach fal: słowa, muzyka, światło odbite od różnych obiektów, polaryzacyjne fale spinowe różnych roztworów i roślin itp. Stabilność biosystemów nierównowagowych może być jedynie dynamiczna, a margines stabilności biosystemu zależy bezpośrednio od mocy procesów oscylacyjnych.

Głównym mechanizmem wspierającym procesy oscylacyjne w organizmie jest asymetria. W szczególności jest to obecność różnych optycznie aktywnych ośrodków ciekłych, stereoizomerów, w których w toku ewolucji wdrożono ścisłą zasadę ich selekcji. Zgodnie z tymi zasadami w organizmie człowieka i zwierzęcia tłuszcze i węglowodany powinny wykazywać tylko stereoizomerię prawą (czyli zdolność do odchylania wiązki światła w prawo), a aminokwasy tylko stereoizomerię lewą (odchylanie wiązki światła w lewo). Taka kombinacja stereoizomerów w organizmach żywych nazywa się zasadą czystości chiralnej i najwyraźniej jest warunkiem koniecznym wystarczającej mocy procesów oscylacyjnych, a co za tym idzie stabilności biosystemu. Dzięki procesom oscylacyjnym i wynikającym z nich informacyjnym wirowym oscylacjom magnetycznym istnieje połączenie między komórkami, narządami, układami funkcjonalnymi, które jednoczą ciało w jedną całość połączoną procesami rytmicznymi.

Organizm ludzki to głęboko samoorganizujący się i samoregulujący system, składający się z hierarchicznie samopodobnych struktur komórkowych połączonych ze sobą polami fal informacyjnych, tworząc elektromagnetyczną ramę informacyjną pojedynczego organizmu, zdolną do autoregulacji i reagowania na podobne (rezonansowe) zewnętrzne wpływy pól fal informacyjnych środowiska, w którym żyje człowiek.